Πληροφορίες

Ιδιότητα: Ποιητής
Καταγωγή: Αλεξάνδρεια Αιγύπτου
Ημ/νία γέννησης: 29-04-1863
Ημ/νία θανάτου: 29-04-1933
Πόλη διαμονής: Αλεξάνδρεια
Χώρα διαμονής: Αίγυπτος

Βιογραφικό

Ο Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1863–1933) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές της νεότερης εποχής και κορυφαία μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου σε οικογένεια ελληνικής καταγωγής και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εκεί, αναπτύσσοντας ένα μοναδικό ποιητικό ύφος που συνδύαζε τον ελληνιστικό κόσμο, την ιστορία, τη φιλοσοφία και την ανθρώπινη εμπειρία.

Η ποίησή του διακρίνεται για τον λιτό, ειρωνικό και στοχαστικό χαρακτήρα της, καθώς και για τη βαθιά ιστορική της συνείδηση. Ο Καβάφης άντλησε συχνά τα θέματά του από την ελληνιστική και βυζαντινή περίοδο, φωτίζοντας στιγμές παρακμής, μνήμης και ταυτότητας του ελληνισμού της Ανατολής.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το ποίημά του «Πάρθεν», το οποίο αναφέρεται στον Πόντο και στη βαθιά πολιτισμική και συναισθηματική σχέση των Ποντίων με την ιστορική τους πατρίδα. Μέσα από το ποίημα αυτό, ο Καβάφης αποτυπώνει τον καημό της απώλειας, τη μνήμη του τόπου και τη διαχρονική παρουσία του ελληνισμού στον Εύξεινο Πόντο, εντάσσοντας την ποντιακή εμπειρία στο ευρύτερο πλαίσιο της ιστορικής μοίρας του ελληνικού κόσμου.

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης αναγνωρίστηκε διεθνώς μετά τον θάνατό του και σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο επιδραστικούς ποιητές του 20ού αιώνα, με το έργο του να συνεχίζει να εμπνέει αναγνώστες και μελετητές παγκοσμίως.

«Πάρθεν» — Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1921)

Αυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια,
για τ’ άθλα των κλεφτών και τους πολέμους,
πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά.

Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης
«Πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη».
Και την Φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν,
«ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης»,
ακούσθηκε κι είπε να πάψουν πια
«πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια»
πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη.

Όμως απ’ τ’ άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα
το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα
και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων
που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη.

Μα αλίμονον μοιραίον πουλί «απέ την Πόλην έρται»
με στο «φτερούλν’ αθε χαρτίν περιγραμμένον
κι ουδέ στην άμπελον κονεύ’ μηδέ στο περιβόλι
επήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ’ την ρίζαν».
Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν
«Χέρας υιός Γιαννίκας έν» αυτός το παίρνει το χαρτί,
και το διαβάζει κι ολοφύρεται.
«Σίτ’ αναγνώθ’ σίτ’ ανακλαίγ’ σίτ’ ανακρούγ’ την κάρδιαν.
Ν’ αοιλλή εμάς, να βάι εμάς, η Ρωμανία πάρθεν.»

---

Constantine P. Cavafy (1863–1933) was one of the most important Greek poets of the modern era and a major figure in world literature. He was born in Alexandria, Egypt, to a family of Greek origin and spent most of his life there, developing a distinctive poetic voice that combined Hellenistic history, philosophy, and profound reflections on the human condition.

His poetry is characterized by its restrained style, subtle irony, and deep historical awareness. Cavafy frequently drew inspiration from the Hellenistic and Byzantine periods, illuminating moments of decline, memory, and identity within the Greek world of the Eastern Mediterranean.

Of particular significance is his poem “Parthen,” which refers to Pontos and expresses the deep cultural and emotional bond of the Pontian Greeks with their ancestral homeland. Through this poem, Cavafy evokes themes of loss, historical memory, and the enduring presence of Hellenism along the shores of the Black Sea, placing the Pontian experience within the broader destiny of Greek history.

Although his work gained wide international recognition only after his death, Constantine Cavafy is now regarded as one of the most influential poets of the twentieth century, whose poetry continues to resonate with readers and scholars around the world.

“Parthen” — English Translation

These days I was reading folk songs
about the feats of the klephts and the wars,
sympathetic things — ours, Greek.

I also read the dirges for the loss of the City:
“They took the City, they took it; they took Thessaloniki.”
And the voice where the two were chanting,
“On the left the emperor, on the right the patriarch,”
was heard and said to stop now:
“Stop, priests, your offices and close the Gospels” —
they took the City, they took it; they took Thessaloniki.

But more than all the others, what touched me most was the song,
the one from Trebizond, with its strange language
and with the sorrow of those distant Greeks
who perhaps still believed that we might yet be saved.

But alas—a fateful bird: “It comes from the City,”
with a little wing and a paper written upon it;
it settles neither in the vineyard nor in the garden,
but went and perched at the root of the cypress.
The high priests cannot (or will not) read it.
“Giannikas, son of the widow, is one”—he takes the paper
and reads it, and breaks into lamentation.
“Whether he reads it, or weeps, or strikes his heart,
he cries out to us, woe to us: Romania (The Holy Roman Empire) has fallen.”

Δισκογραφίες - Ηχογραφήσεις

 ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (2005)
 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΧΟΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ (2003)