Πληροφορίες

Ιδιότητα: Λύρα, Στιχουργός, Συνθέτης, Τραγούδι
Καταγωγή: Γερακαριό Κιλκίς
Ημ/νία γέννησης: 21-05-1934
Πόλη διαμονής: Θεσσαλονίκη
Χώρα διαμονής: Ελλάδα
Μουσικό ποντιακό αρχείο: https://bit.ly/SachinidisTakis

Βιογραφικό

Ο Τάκης (Δημήτριος) Σαχινίδης γεννήθηκε το 1933 στο Γερακαριό Κιλκίς. Ήταν το πρωτότοκο παιδί της οικογένειας, με δύο ακόμη αδέλφια, γιος του Μιλτιάδη Σαχινίδη και της Παρθένας Κοκκίδου. Από πολύ μικρή ηλικία γνώρισε τις δυσκολίες της εποχής, καθώς έχασε τον πατέρα του κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Ο πατέρας του, γιατρός στο επάγγελμα και άνθρωπος που δεν είχε ποτέ πάρει όπλο στα χέρια του, σκοτώθηκε στα Κρούσια όρη όταν αεροπλάνο του Εθνικού Στρατού βομβάρδισε μια παράγκα όπου βρίσκονταν αντάρτες, οι οποίοι εκείνη τη στιγμή έπλεναν τα ρούχα τους. Το τραγικό αυτό γεγονός σημάδεψε βαθιά τα παιδικά του χρόνια και τον υποχρέωσε από νωρίς να εργαστεί για να στηρίξει την οικογένειά του.

Παρά τις δυσκολίες των μεταπολεμικών χρόνων, κατάφερε να ολοκληρώσει το Εξατάξιο Γυμνάσιο Γερακαριού — ένα από τα λίγα χωριά της εποχής που διέθεταν Γυμνάσιο — γεγονός που του προσέφερε σημαντική μόρφωση για τα δεδομένα της εποχής. Την ίδια περίοδο, πηγαίνοντας με κάρο από το Γερακαριό προς το Κιλκίς για εργασία, το όχημα πάτησε νάρκη. Ο οδηγός σκοτώθηκε ακαριαία, ενώ ο ίδιος σώθηκε χωρίς να τραυματιστεί, ένα ακόμη περιστατικό που δείχνει πόσο οριακές στιγμές σημάδεψαν πολλές φορές τη ζωή του.

Η επαφή του με τη λύρα ξεκίνησε μέσα από το οικογενειακό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας του έπαιζε λύρα και του είχε δείξει τα πρώτα βασικά στοιχεία. Καθοριστική όμως υπήρξε η γνωριμία του, σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών, με τον Γώγο Πετρίδη, ο οποίος είχε επισκεφθεί το Γερακαριό για ένα γλέντι. Από εκείνη τη συνάντηση γεννήθηκε μια βαθιά φιλία και μια ουσιαστική μαθητεία. Ο Γώγος Πετρίδης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους δασκάλους του και η μουσική παιδεία που του μετέδωσε αποτέλεσε το θεμέλιο πάνω στο οποίο ο Τάκης Σαχινίδης αργότερα δίδαξε τις νεότερες γενιές μουσικών.

Έζησε στο Γερακαριό μέχρι περίπου το 1961, οπότε παντρεύτηκε και μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, στις Συκιές. Από τότε η παρουσία του στην ποντιακή μουσική ζωή της πόλης έγινε ακόμη πιο έντονη. Με τον Γώγο Πετρίδη παρέμειναν σχεδόν αχώριστοι, συνεχίζοντας να εμφανίζονται μαζί, με τον Γώγο στη λύρα και τον Τάκη στο τραγούδι. Για περίπου πέντε χρόνια συνεργάστηκαν στο κέντρο «Μπουάτ» στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια εμφανίζονταν κυρίως σε γάμους και πανηγύρια, χωρίς να επιστρέψουν σε μόνιμη συνεργασία με κάποιο κέντρο διασκέδασης. Ο Τάκης Σαχινίδης τραγούδησε επίσης περιστασιακά στο κέντρο «Ξενιτέας», καλύπτοντας κατά διαστήματα απουσίες του Χρήστου Παπαδόπουλου.

Ήταν άνθρωπος της παρέας και σταθερή παρουσία στα μουχαπέτια της εποχής. Συμμετείχε σε πολλές ραδιοφωνικές εκπομπές κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, ιδιαίτερα στην εκπομπή της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, όπου ακουγόταν συχνά η φράση: «παίζει η λύρα ο Γώγος και τραγουδά ο Τάκης Σαχινίδης». Μεγάλο μέρος αυτών των εμφανίσεων διασώθηκε χάρη στη σύζυγό του, Κυριακή Μωυσιάδου από το Μεταξοχώρι Θεσσαλονίκης, η οποία ηχογραφούσε τις εκπομπές από το σπίτι σε καρούλια. Το αρχείο αυτό, που σήμερα βρίσκεται στην κατοχή του γιου τους Μίλτου, περιλαμβάνει περίπου 3.000 ώρες ηχογραφήσεων, κυρίως με τον Γώγο Πετρίδη στη λύρα.

Ως προσωπικότητα περιγράφεται ως έντιμος, γαλαντόμος και φιλότιμος άνθρωπος, ιδιαίτερα αγαπητός στους γύρω του. Ήταν ζωντανός χαρακτήρας, με έντονη παρουσία και νευρικό ταμπεραμέντο, χωρίς όμως κακία, έχοντας βοηθήσει πολλούς ανθρώπους στη ζωή του.

Ιδιαίτερα σημαντικό κομμάτι της πορείας του υπήρξε η διδασκαλία της ποντιακής λύρας. Δίδαξε πολλούς νεότερους λυράρηδες, ανάμεσά τους τον Ματθαίο Τσαχουρίδη, τον Φάνη Κουρουκλίδη, τον Δημήτρη Πιπερίδη και τον Θόδωρο Βεροιώτη. Πρώτος του μαθητής υπήρξε ο αείμνηστος Χρήστος Χρυσανθόπουλος, με τον οποίο τον συνέδεε στενή φιλία. Όπως ο ίδιος ανέφερε, σε μια συζήτησή τους του είπε: «αφού σου αρέσει τόσο πολύ, έλα να σε μάθω λίγο λύρα να παίζεις». Έτσι ο Χρυσανθόπουλος έπιασε για πρώτη φορά λύρα σε ηλικία τριάντα ετών. Παρέμεινε μαθητής του Τάκη Σαχινίδη μέχρι και το τέλος της δισκογραφικής του πορείας, κάνοντας πολύωρες πρόβες πριν από κάθε ηχογράφηση. Η ένταση των προετοιμασιών ήταν τέτοια ώστε, όπως έλεγε χαρακτηριστικά, «μερικές φορές έτρεμε από την υπερένταση», ζητώντας να σταματήσουν γιατί δεν άντεχε άλλο.

Η οικογενειακή του ζωή σημαδεύτηκε επίσης από απώλειες, καθώς τόσο η αδελφή όσο και ο αδελφός του έφυγαν από τη ζωή από καρκίνο. Ιδιαίτερα τραγική υπήρξε η απώλεια του μικρότερου αδελφού του, ο οποίος πέθανε σε ηλικία μόλις τριάντα εννέα ετών.

Μέσα από τη μακρόχρονη διδασκαλία της λύρας και τους μαθητές που ανέδειξε, ο Τάκης Σαχινίδης άφησε και συνεχίζει να αφήνει μια ανεξίτηλη παρακαταθήκη στην ποντιακή μουσική παράδοση — μια παρακαταθήκη που εξακολουθεί να μεταφέρει ήθος, γνώση και μουσική συνέχεια στις νεότερες γενιές.

---

Takis (Dimitrios) Sachinidis was born in 1933 in Gerakario, Kilkis. He was the eldest of three siblings, the son of Miltiadis Sachinidis and Parthena Kokkidou. From a very young age he experienced the hardships of his era, as he lost his father during the Greek Civil War. His father, a physician by profession and a man who had never taken up arms, was killed in the Krousia mountains when an aircraft of the National Army bombed a shack where guerrillas were present, at a moment when they were washing their clothes. This tragic event deeply marked his childhood and forced him at an early age to work in order to support his family.

Despite the difficult conditions of the postwar years, he managed to complete the six-year Gymnasium of Gerakario—one of the few villages at the time that had a secondary school—which provided him with a substantial level of education for that period. During those years, while traveling by cart from Gerakario to Kilkis for work, the vehicle struck a landmine. The driver was killed instantly, while Sahinidis survived without injury, another incident illustrating how often his life came close to danger.

His connection with the Pontian lyra began within his family environment, since his father also played the instrument and had shown him some of its basic elements. A decisive moment, however, came when he was twelve years old and met Gogos Petridis, who had come to Gerakario for a celebration. From that encounter developed both a deep friendship and a meaningful musical apprenticeship. Gogos Petridis became one of his most important teachers, and the musical knowledge he passed on formed the foundation upon which Takis Sachinidis would later teach younger generations of musicians.

He lived in Gerakario until around 1961, when he married and moved to Thessaloniki, settling in the district of Sikies. From that point onward his presence in the Pontian musical life of the city became more prominent. Together with Gogos Petridis they were almost inseparable, continuing to perform side by side, with Petridis playing the lyra and Sachinidis singing. For approximately five years they worked together at the music venue “Bouat” in Stavroupolis, Thessaloniki. Afterwards they continued performing mainly at weddings and village festivals, without returning to permanent engagements in entertainment venues. Sachinidis also sang occasionally at the venue “Xeniteas,” filling in at times when Christos Papadopoulos was absent.

He was a sociable person and a familiar presence at the traditional muhabet gatherings of the time. During the 1960s and 1970s he participated in numerous radio broadcasts, especially on the program of the Efxinos Leschi (Pontian Society) of Thessaloniki, where listeners would often hear the phrase: “Gogos plays the lyra and Takis Sachinidis sings.” A large portion of these appearances survived thanks to his wife, Kiriaki Moisiadou from Metaxochori, Thessaloniki, who recorded the broadcasts at home on reel-to-reel tapes. This archive, now in the possession of their son Miltos, contains approximately 3,000 hours of recordings, mostly featuring Gogos Petridis on the lyra.

As a person he is remembered as honest, generous, and deeply honorable, greatly liked by those around him. He was lively and charismatic, with a strong presence and a somewhat nervous temperament, yet never malicious, and known for helping many people.

An especially important chapter of his life was his teaching of the Pontian lyra. He taught many younger lyra players, among them Matthaios Tsahouridis, Fanis Kourouklidis, Dimitris Piperidis, and Theodoros Veriotis. His first student was the late Christos Chrisanthopoulos, with whom he shared a close friendship. As Sachinidis himself recalled, during a conversation he told him, “Since you like it so much, come and I’ll teach you a little lyra.” Thus Chrisanthopoulos first took up the lyra at the age of thirty. He remained a student of Takis Sachinidis until the end of his recording career, practicing for long hours before each recording session. The intensity of these rehearsals was such that, as he would say, “sometimes he would tremble from the strain,” asking them to stop because he could not continue any longer.

His family life was also marked by loss, as both his sister and his brother passed away from cancer. Particularly tragic was the death of his younger brother, who died at the age of only thirty-nine.

Through his many years of teaching and the students he trained, Takis Sachinidis left—and continues to leave—an enduring legacy in the Pontian musical tradition, one that continues to transmit ethos, knowledge, and musical continuity to younger generations.

Δισκογραφίες - Ηχογραφήσεις

 ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΒΟΗΝ ΑΚΟΥΩ (2010)
 ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ (2006)
 ΟΝΤΕΣ ΕΓΕΝΝΕΘΕ ΑΤΕ (2005)
 ΕΤΟΝ' ΕΝΑΝ ΝΥΧΤΟΠΟΥΛ' - ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΟΔΩΡΟ ΠΑΥΛΙΔΗ (2004)
 ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ Νο2 (2003)
 ΓΕΥΣΗ ΑΠ’ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΧΡΥΣΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ (2001)
 ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ Μ' ΤΡΑΓΩΔΩ (2001)
 ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ Νο1 (1999)
 ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ Νο1 (1999)
 ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ Νο1 (1999)
 ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΑΒΒΙΔΗ (1998)
 ΠΟΝΤΟΣ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ (1997)
 ΜΝΗΜΗΣ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ (1995)
 ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ (1995)
 ΟΝΤΑΝ Ο ΠΟΝΤΟΝ ΚΡΟΥΕΙ ΣΟ ΝΟΥ Μ' (1985)