Πληροφορίες

Ιδιότητα: Τραγούδι
Ημ/νία γέννησης: 15/09/1985
Πόλη διαμονής: Θεσσαλονίκη
Χώρα διαμονής: Ελλάδα
Facebook: https://www.facebook.com/Karagiannidouant
Instagram: https://www.instagram.com/karagiannidouantonia/
Youtube: https://www.youtube.com/@antoniakaragiannidou3287

Βιογραφικό

Με αγάπη και στοργή, η Αντωνία Καραγιαννίδου σκύβει καθημερινά πάνω από τους μαθητές της, παιδιά Δημοτικού, για να τους βοηθήσει να μορφωθούν και να αποκτήσουν τα απαραίτητα εφόδια για τον αυριανό αγώνα τους στην κοινωνία ως ενήλικες. Με την ίδια αγάπη προσφέρει απλόχερα την κρυστάλλινη φωνή της σε φίλους της αλλά και σε αγνώστους, τραγουδώντας ποντιακά σε μουχαπέτια και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις.

Εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση είναι η Αντωνία Καραγιαννίδου – ένα όνειρο που είχε από παιδί.

Κομμάτι της ζωής της, όμως, αποτελεί και το ποντιακό τραγούδι, το οποίο βλέπει ως κατάθεση ψυχής, ως έκφραση αγάπης στον παππού και τη γιαγιά που μεγάλωσε μαζί τους, ως φόρο τιμής στην ποντιακή παράδοση και τον πολιτισμό που και η ίδια αγάπησε.

«Δεν μπορώ να το δω ψυχρά ως επάγγελμα το ποντιακό τραγούδι, διότι για μένα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την καταγωγή μου, την παράδοση και τα συναισθήματα που τρέφω για καθετί ποντιακό. Μ’ αρέσει να τραγουδάω, είτε με ακούει ένας είτε με ακούν χίλια άτομα» λέει  η Αντωνία Καραγιαννίδου.

«Τραγουδάω από εσωτερική ανάγκη και αισθάνομαι χαρά όταν το κάνω. Το ποντιακό τραγούδι αποτελεί μια διέξοδο για να εκφράσω τα συναισθήματά μου. Συναισθήματα χαράς αλλά και συναισθήματα λύπης. Έχει πολύ πόνο το ποντιακό τραγούδι.»

Ο Γερμανός συγγραφέας Άουερμπαχ λέει “η μουσική ξεπλένει από την ψυχή σου τη σκόνη της καθημερινότητας”. Αυτή η ρήση με εκφράζει απολύτως. Στόχος μου είναι να συνεχίσω να τραγουδάω με την καρδιά μου για τον Πόντο.

»Τραγουδάω γιατί μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια· τα όμορφα χρώματα και τις γεύσεις της ποντιακής παράδοσης που γνώρισα από παιδί· τα τραγούδια που λέγαμε τα πρωινά στα χωράφια και το βράδυ γύρω από τη φωτιά ψήνοντας κάστανα· τους παππούδες μου και τις γιαγιάδες μου. Όταν τραγουδάω, νιώθω ότι απευθύνομαι σε αυτούς κι έτσι βγάζω τον καλύτερο εαυτό μου», λέει με τη συγκίνηση και τη νοσταλγία να καθρεφτίζονται στα μάτια της.

Στις 15 Σεπτεμβρίου 1985, στο Βαλτόνερο Φλώρινας, από πατέρα με καταγωγή από τα Κούτουλα Ματσούκας και μητέρα με καταγωγή από το Αζάτ του Καρς, γεννήθηκε η Αντωνία Καραγιαννίδου. Στο χωριό πέρασε τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής της. Μετά η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Πτολεμαΐδα, αφού η μητέρα της διορίστηκε εκεί ως δασκάλα.

Δασκάλα και η ίδια, απόφοιτη της Παιδαγωγικής της Φλώρινας, της πόλης στην οποία ίδρυσε και Σύλλογο Ποντίων Φοιτητών με πολλές δυσκολίες, προσωπικό κόπο και μόνο τη στήριξη της τοπικής Ευξείνου Λέσχης. Πέρασε από πολλά μέρη της Ελλάδας πριν βρεθεί με απόσπαση στο Δημοτικό του Πειραματικού Σχολείου Θεσσαλονίκης.

Εκμεταλλευόμενη το εκπαιδευτικό πρόγραμμα και ορμώμενη από αγάπη, δύο ώρες κάθε βδομάδα διδάσκει εκεί πτυχές του ποντιακού πολιτισμού (διάλεκτο, ιστορία, ήθη & έθιμα, κουζίνα, μουσική κτλ.).

Μάλιστα, μαζί με τα παιδιά έχουν παρουσιάσει και θεατρικό σχετικό με τον Πόντο. Με καμάρι τονίζει η νεαρή δασκάλα ότι στην ομάδα της έχουν δηλώσει συμμετοχή και πολλά παιδιά που δεν έχουν καμία σχέση με τον Πόντο!

Στα εφηβικά της χρόνια η Αντωνία είχε απομακρυνθεί από την ποντιακή μουσική. Τη μεγάλη... επιστροφή στις ρίζες την έκανε ξανά στα 18, όταν προσκλήθηκε από έναν συμμαθητή της στο μουχαπέτ’ που διοργάνωσε για τα γενέθλιά του, και ανακάλυψε μια μάλλον άγνωστη ικανότητά της – έστω και εφήμερη.

«Οι ποντιακές μελωδίες δεν ήταν κάτι ξένο για μένα, αφού πάντοτε υπήρχαν μέσα στο μυαλό μου. Ήξερα και τη διάλεκτο, κι έτσι σ’ εκείνο το μουχαπέτ’, στο οποίο λύρα έπαιζε ο Θεόφιλος Πουταχίδης, συνέταξα τα πρώτα μου στιχάκια. Με τις τρεις στροφές που μιλούσαν για μένα, την οικογένειά μου και την καταγωγή μου, συστηνόμουν στον κόσμο. Μιλούσα για τον παππού μου τον Αντώνη, ο οποίος πέθανε πριν γεννηθώ και ήταν τραγουδιστής. Σε αυτόν απευθύνομαι. Το “Τραγούδι του παππού μου”, όπως έγινε γνωστό, έχει λυπητερή χροιά. Κάποτε το τραγούδησα στο χορό ενός συλλόγου και παρατήρησα ότι το έλεγε μαζί μου κι ένα παιδάκι. Με συγκίνησε πάρα πολύ το γεγονός ότι ενώ δεν γνώριζε την ποντιακή διάλογο, ήξερε τα λόγια του τραγουδιού. Αργότερα είπα κι άλλα στιχάκια σε μουχαπέτια, αλλά μόνο αυτό κατέγραψα. Τα υπόλοιπα τα ξέχασα», λέει η Αντωνία.

Κι αν έχασε τα στιχάκια, τα μουχαπέτια εξακολουθούν να την ακολουθούν...

Ήταν το 2013 όταν η Αντωνία πήρε απόσπαση στη Θεσσαλονίκη, έχοντας περάσει από διάφορα μέρη της Ελλάδας όπως η Καστοριά και η Αίγινα. Στην ποντιομάνα πόλη έγινε και η γνωριμία της με λυράρηδες. Ανάμεσά τους ο Κώστας Κυριακίδης, λυράρης του Συλλόγου Ποντίων Καλλιθέας-Συκεών, ο οποίος της πρότεινε να τραγουδήσει στον χριστουγεννιάτικο χορό τους. Εκεί έγινε η αρχή. Έκτοτε τραγουδά –και το απολαμβάνει– σε χορούς συλλόγων και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις, αλλά κυρίως σε μουχαπέτια.

«Όλος μου ο καλλιτεχνικός κύκλος δημιουργήθηκε από τα μουχαπέτια στη Θεσσαλονίκη. Άλλωστε, αυτός είναι και ο χώρος στον οποίο μ’ αρέσει περισσότερο να τραγουδάω. Δεν ψάχνω κάτι πάνω στο ποντιακό τραγούδι. Το αφήνω, κι όπου πάει. Αλλά κανείς δεν ξέρει το αύριο. Ίσως π.χ. κάποια στιγμή να έκανα έναν δίσκο με ποντιακά τραγούδια, αλλά ούτε περνάει από το μυαλό μου να τραγουδάω σε νυχτερινό μαγαζί. Θεωρώ ότι δεν μπορείς να πάρεις αυτό που σου παρέδωσαν με αγάπη οι παππούδες σου, την παράδοση, την ταυτότητά σου, και να το χρησιμοποιήσεις επαγγελματικά. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σταθείς απέναντί του με ταπεινοφροσύνη και να το μεταδώσεις με την ίδια αγάπη στους επόμενους».

Η Αντωνία Καραγιαννίδου κουβαλάει την παράδοσή της όχι μόνο γονιδιακά αλλά και βιωματικά.

«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έχω πολλά ακούσματα ποντιακής μουσικής και ποντιακής γλώσσας. Ο μπαμπάς μου τραγουδούσε συνέχεια ποντιακά· από τα 13 του ήταν επαγγελματίας. Στο σπίτι μας ερχόταν πολύ συχνά ο Γιάννης Κουρτίδης· με γνωρίζει από βρέφος και πολλές φορές μας ξυπνούσε το πρωί με τη λύρα του!

«Νονός μου είναι ο γνωστός λυράρης Δημήτρης Κουγιουμτζίδης, που έπαιζε με τον πατέρα μου. Στο χωριό η γιαγιά μου, που έμενα συχνά μαζί της, άκουγε ποντιακή μουσική. Από αυτήν έμαθα και την ποντιακή διάλεκτο, αφού στα ποντιακά μιλούσαν με τον παππού μου. Ο πατέρας μου είχε και μαγαζί με ποντιακή μουσική, από το οποίο πέρασαν πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και ο Χρύσανθος», θυμάται η Αντωνία.

Τα ακούσματα και τα βιώματα έγιναν ο δρόμος που οδηγεί την Αντωνία Καραγιαννίδου σε έναν στόχο: ενωμένοι οι Πόντιοι να συμβάλουν στη διάσωση του πολιτισμού τους. «Ευχή μου είναι να σταματήσει όποια διχαστική τάση υπάρχει μεταξύ των Ποντίων, είτε αυτό έχει να κάνει με τις ομοσπονδίες, τους συλλόγους, τη μουσική, είτε με οτιδήποτε άλλο.

»Όλοι μας πρέπει να έχουμε ως κοινό στόχο τη διάσωση του πολιτισμού μας, κι αυτό πρέπει να το κάνουμε ενωμένοι».

---

With love and tenderness, Antonia Karagiannidou bends over her students every day—elementary school children—to help them become educated and acquire the necessary tools for tomorrow’s struggle in society as adults. With the same love, she generously offers her crystal-clear voice to friends and strangers alike, singing Pontian songs at mouhapetia and other social events.

Antonia Karagiannidou is a teacher in Primary Education—a dream she had since childhood.

An integral part of her life, however, is Pontian song, which she sees as a deposit of the soul, as an expression of love for her grandfather and grandmother with whom she grew up, and as a tribute to the Pontian tradition and culture that she herself has come to love.

“I can’t view Pontian song coldly as a profession, because for me it is inextricably linked to my origins, tradition, and the feelings I have for everything Pontian. I like to sing, whether one person is listening or a thousand,” says Antonia Karagiannidou.

“I sing out of an inner need, and I feel joy when I do it. Pontian song is an outlet for expressing my emotions—feelings of joy as well as feelings of sorrow. Pontian song carries a great deal of pain.”

The German writer Auerbach says, “Music washes from your soul the dust of everyday life.” This saying expresses me completely. My goal is to continue singing from my heart for Pontus.

“I sing because it reminds me of my childhood—the beautiful colors and flavors of the Pontian tradition I came to know as a child; the songs we sang in the mornings in the fields and in the evenings around the fire while roasting chestnuts; my grandfathers and grandmothers. When I sing, I feel as though I am addressing them, and in this way I bring out the best in myself,” she says, with emotion and nostalgia reflected in her eyes.

Antonia Karagiannidou was born on September 15, 1985, in Valtoneero, Florina, to a father whose origins are from Koutoula of Matsouka and a mother whose origins are from Azat of Kars. She spent the first five years of her life in the village. Later, her family settled in Ptolemaida, after her mother was appointed there as a teacher.

A teacher herself, she is a graduate of the Pedagogical Department of Florina—the city where she also founded a Pontian Students’ Association, facing many difficulties, personal effort, and relying solely on the support of the local Efxinos Club. She passed through many parts of Greece before being seconded to the elementary school of the Experimental School of Thessaloniki. Making use of the educational program and driven by love, she teaches aspects of Pontian culture there (dialect, history, customs and traditions, cuisine, music, etc.) for two hours each week.

In fact, together with the children they have also presented a theatrical performance related to Pontos. The young teacher proudly emphasizes that many children who have no connection whatsoever to Pontus have also signed up to participate in her group!

During her teenage years, Antonia had distanced herself from Pontian music. The great return to her roots came again at the age of 18, when she was invited by a classmate to the mouhapet’ he organized for his birthday, and she discovered a rather unknown—albeit fleeting—ability of hers.

“Pontian melodies were not something foreign to me, since they had always existed in my mind. I also knew the dialect, and so at that mouhapet’, where Theofilos Poutachidis was playing the lyra, I composed my first little verses. With the three stanzas that spoke about me, my family, and my origins, I introduced myself to the world. I spoke about my grandfather Antonis, who died before I was born and was a singer. It is to him that I address myself. ‘My Grandfather’s Song,’ as it came to be known, has a mournful tone. Once I sang it at a club dance and noticed that a little child was singing it along with me. I was deeply moved by the fact that, even though the child did not know the Pontian dialect, he knew the lyrics of the song. Later I sang other little verses at mouhapetia, but this is the only one I recorded. I forgot the rest,” says Antonia.

And even if she lost the verses, the mouhapetia continue to accompany her…

It was in 2013 that Antonia was seconded to Thessaloniki, having passed through various parts of Greece such as Kastoria and Aegina. In the Pontian mother-city, she also became acquainted with lyra players—among them Kostas Kyriakidis, lyra player of the Pontians’ Association of Kallithea–Sykies, who proposed that she sing at their Christmas dance. That was the beginning. Since then, she has been singing—and enjoying it—at association dances and other social events, but primarily at mouhapetia.

“My entire artistic circle was created through the mouhapetia in Thessaloniki. After all, this is the space where I most enjoy singing. I am not seeking anything specific with Pontian song. I let it be, wherever it goes. But no one knows what tomorrow holds. Perhaps, for example, at some point I might make an album of Pontian songs, but it never crosses my mind to sing in a nightclub. I believe that you cannot take what your grandparents lovingly handed down to you—your tradition, your identity—and use it professionally. The only thing you can do is to stand before it with humility and pass it on with the same love to the next generations.”

Antonia Karagiannidou carries her tradition not only genetically but also experientially.

“Ever since I can remember myself, I have had many influences of Pontian music and the Pontian language. My father sang Pontian songs constantly; from the age of 13 he was a professional. Giannis Kourtidis came to our house very often; he has known me since I was an infant and many times would wake us in the morning with his lyra!

“My godfather is the well-known lyra player Dimitris Kougioumtzidis, who played with my father. In the village, my grandmother, with whom I often stayed, listened to Pontian music. From her I also learned the Pontian dialect, since she and my grandfather spoke Pontian to each other. My father also had a shop with Pontian music, through which many well-known artists passed, among them Chrisanthos,” Antonia recalls.

The influences and lived experiences became the path that leads Antonia Karagiannidou toward one goal: for Pontians, united, to contribute to the preservation of their culture. “My wish is for any divisive tendency that exists among Pontians to cease—whether this has to do with federations, associations, music, or anything else.

“We must all have as our common goal the preservation of our culture, and we must do this united.”

Δισκογραφίες - Ηχογραφήσεις

 ΒΕΣΙΑΤ' (2024)
 ΑΝΘΗ ΑΜΑΡΑΝΤΑ (2023)
 ΚΙΜΙΓΙΑΝ (2020)